Yapının ana karakterini belirleyen en önemli unsurlardan biri, cephede kullanılan taş ağırlıklı malzeme dili ve bu malzemenin modern detaylarla işlenmiş olmasıdır. Taş yüzeyler, hem zamana karşı dayanıklılığı hem de mekâna kattığı anıtsal etki ile öne çıkarken; ahşap ve metal detaylarla desteklenen giriş elemanı, yapıya güçlü bir karşılama aksı kazandırır. Özellikle giriş cephesinde yükselen geometrik desenli yüzey, ışık ve gölge oyunlarıyla gün boyunca değişen bir algı üretir.

Doğal kot ve yol kotu arasındaki fark değerlendirilerek, caminin alt kotunda ikinci bir mekânsal katman oluşturulmuştur. Bu alt hacme dışarıdan merdiven ile erişim sağlanmakta olup bu yaklaşım, araziye minimum müdahale ile maksimum kullanım alanı üretme prensibini yansıtır.

Genel olarak yapı, klasik Osmanlı ve Selçuklu mimarisinin izlerini taşıyan; ancak bu referansları birebir tekrar etmek yerine, soyutlayarak günümüz mimari anlayışıyla yeniden yorumlayan “çağdaş geleneksel” bir üsluba sahiptir. Bu yönüyle hem geçmişle güçlü bir bağ kurmakta hem de bulunduğu dönemin mimari diline uyum sağlayan özgün bir kimlik ortaya koymaktadır.